De Nederlandsche Bank (DNB) legt exact uit hoe ze bankbiljetten beveiligen. Valsemunters kunnen gewoon meelezen.
DNB heeft namelijk patenten voor beveiligingskenmerken van bankbiljetten. Denk aan watermerken in de vorm van een barcode en patronen van minuscule gaatjes gecombineerd met drukwerk.
Die patenten zijn volledig openbaar. Inclusief de technische uitleg van hoe ze het doen.
Dat lijkt een merkwaardige keuze voor een organisatie die vervalsers graag een paar stappen voorblijft.
Maar weten hoe een beveiligingskenmerk werkt, is nog iets anders dan het kunnen namaken. Met het lezen van een patent krijg je de machines en productie-ervaring er niet bij.
Daar zit natuurlijk wel een grens aan. Je moet de uitvinding zo beschrijven dat een vakman haar kan namaken. Essentiële informatie achterhouden en ondertussen bescherming claimen, gaat niet samen.
Aanvullende kennis om sneller, goedkoper of op grote schaal te produceren, kan wél geheim blijven.
Een patent biedt daarnaast iets wat geheimhouding niet biedt: de mogelijkheid om commerciële toepassing door anderen tegen te houden.
Openbaar maken en geheimhouden kunnen prima onderdeel zijn van dezelfde strategie. prima onderdeel zijn van dezelfde strategie.
